logo THL paars geel

Nina de la Parra schopt tegen taboes over vrouw zijn

Nina de la Parra & Sanne Landvreugd
BloodBitches
★★★★

Bianca Bartels23 oktober 2022, 14:38
‘Wij zijn vandaag op dag één van onze menstruatiecyclus’ verklaart Nina de la Parra over zichzelf en saxofonist Sanne Landvreugd, ‘maar we zijn toch gekomen, for the sake of feminism’. Opdat direct duidelijk is dat dit een avond wordt zonder taboes waar je als vrouw niet over hoort te spreken.

In een duizelingwekkend tempo volgt een daverende tirade over wat vrouwen allemaal moeten ondergaan. Uiteenlopend van irritante, vernederende anticonceptietoestanden en bevallingsdrama’s tot stress over de geur van je kut (en het al dan niet waxen/scheren ervan) en de emotionele achtbanen, pijn en smeerboel rondom menstruaties.

Is De la Parra grof in de mond? ‘Nee,’ stelt ze fel na bovenstaande stortvloed: ‘Vrouw zijn is grof!’. Het premièrepubliek applaudisseert hard om dit geluid dat nauwelijks in theaters te horen is. Want waar mannelijke cabaretiers worden geroemd om hun grove en expliciete seksuele grappen, worden vrouwen – ook door theaterdirecteuren, vertelt De la Parra – erop afgewezen.

O, en wat betreft het woord kut, dat wil ze taalkundig herpositioneren. We moeten er dus niet meer mee vloeken: een ‘kutgevoel’ betekent voortaan dat je compleet in contact bent met jezelf, het goede en het universum.

Tijd om in te dalen
Daarna volgt nog een veelvoud aan verhalen die grotendeels gaan over vrouw zijn. Maar ook over Surninaams zijn en over slavernij. De la Parra en Landvreugd hebben beide Nederlandse moeders en Surinaamse vaders. De la Parra vertelt hoe ze in Suriname ontdekten op welke plantage Landvreugds voorouders slaven waren – terwijl haar eigen voorouders plantagehouders waren.

Dit aangrijpende verhaal is relatief kort en staat vrij los van de rest. Dat de twee niet alleen een bloedband voelen door hun vrouw zijn, maar ook door hun vervlochten afkomst voelt als een iets te dun lijntje. Dit komt ook doordat Landvreugd geen woord spreekt. Ze speelt wel veel geweldige jazzy saxofoonmuziek waardoor De la Parra’s ratelende teksten telkens de tijd krijgen om in te dalen.

Qua verhaallijnen had het evenwicht dus iets sterker gekund, maar als geheel schudt de voorstelling het publiek goed wakker. Het is heerlijk om te kijken naar zo’n gedreven vrouw met een missie, een ultra slimme woordkunstenaar die goed kan observeren, analyseren, associëren, die humor heeft en originele conclusies trekt.

Maar de winnaar van de Neerlands Hoop 2020/2021, en schrijver van het belangrijke, openhartige autobiografische boek Make Women Come is niet alleen goed met taal. Ze beweegt aanstekelijk en is een sterke acteur die razendsnel schakelt. En ze zingt een prachtig kwetsbaar lied over de angst om naar binnen te kijken, want wat als je ontdekt dat je daar iemand vindt die onaardig, vervelend en altijd angstig is?

Wie dit allemaal kan en durft, verdient een groot podium.

bron: Trouw

Vind je ons theater
ook zo bijzonder?
Steun ons
en word Vriend!